ฉากที่ไม่มีผู้กำกับคนไหนสั่งคัท

อาจกล่าวได้ว่านี่เป็นคืนฝนตกที่จับใจกว่าคืนจันทร์เพ็ญเป็นไหนไหน

ตรึงตรากว่ากวีไร้ตำหนิบทใด
สะกดใจกว่าความรัก(และน้ำตาเม็ด)สุดท้ายของแม่หม้ายอกหัก
งดงามกว่าระยับพร่างวะวาววามของละอองฝน
ขณะล้อแฉกนวลแสงไฟถนนกลางอากาศ

คือเงามนของคนสองร่างทอดยาวบังแสงบนพื้นในโลกแห่งความสงบ แต่ไม่เงียบ
ไม่มีใครทันสังเกตว่าท่ามลมพัดเฉียบหนาวยังมีอุณหภูมิอุ่นจากจุดที่สองอุ้งมือกุม 
ยามนี้ วงหยดน้ำที่เนื่องนองกลางลานปูนหยาบสอดเสียงประสาน

/เปาะแปะ//เปาะแปะ//แปะเปาะ//แปะแปะ//เปาะเปาะ//แปะเปาะ//เปาะแปะ//เปาะแปะ/

พร่ำระบายบทสนทนาระหว่างฟ้ากับดิน

ทั้งสองคงทำได้เพียงนิ่งรอให้เวลาปลอบฟ้าหยุดสะอื้น
คอยดินช่วยดูดกลืนความทุกข์ลงไป

ทั้งสองร่วมเป็นส่วนหนึ่งในเหตุการณ์แห่งค่ำคืนนี้ จากตรงนี้
อาจกล่าวได้ว่านี่คือจุดที่พวกเขาทำได้ดีที่สุดแล้ว

ทะนาคาน
2-10-54

ข้อความนี้ถูกเขียนใน Uncategorized คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s