metaphor

ฉันฝากความเศร้าไว้ในอุปมาอุปไมย
สายฝนกระหน่ำอยู่ภายนอกนั่น
หากฉันยืนอยู่คงเปียกปอน

อยู่ในนี้ ฝนทำอะไรฉันไม่ได้
จริงเหรอ
แล้วที่หนาวเย็นไปหมดแบบนี้ล่ะ

ฉันฝากความเศร้าให้สายฝนช่วยพรรณนาต่อ
ฟ้าครึ้มเมฆหม่นทึมเทา
อีกไม่นานคงจางใส

ฉันเข้าใจไปเองว่าทุกอย่างจะดีขึ้น
อาจเพราะไม่เข้าใจความเปรียบนั้นดีพอ
ลืมไปว่า พอแดดส่องแล้ว
ความชื้นในผืนดินยังคงอยู่
ปริมาณน้ำบางส่วนระเหยหาย
แต่อีกมากมายซึมลึกมองไม่เห็น
ดอกไม้กับแมลงต่างได้รับผลกระทบจากฉัน
สักวันความเศร้าจะก่อตัวและร่วงหล่นมาอีกครั้ง

จริงอยู่
อุปมาอุปไมยช่วยให้เธอเข้าถึงความเศร้าฉันง่ายขึ้น
แม้ไม่ตรงใจนัก แต่ฉันยินดีที่ไม่ต้องอธิบายเอง

ความเปรียบเปรยมีชีวิตของตัวเอง
วันหนึ่งมันจะควบคุมความคิดฉัน
วันหนึ่งมันจะครอบงำอารมณ์ฉัน
วันนั้นแหละ ฉันอาจกลายเป็นอุปมาอุปไมยของสายฝน

ภายหน้า
หากเธอจะเปรียบเปรยความเศร้า
เธออาจใช้ถ้อยคำแทนสัมผัสว่า

‘ดังการระเหยและหล่นร่วงของฉัน’

แต่กระนั้น ความเปรียบของฉัน
คงไม่มีวันทำให้เธอต้องเปียกปอน

ทะนาคาน
27-9-54

 

อุปมาอุปไมย (metaphor)
วิธีที่นักเขียนใช้ถ่ายเทความรู้สึกนึกคิดที่ไม่สามารถรำพันด้วยถ้อยคำธรรมดา
แต่ต้องอาศัยเงื่อนไขของกลุ่มคำหรือโวหารแห่งสถานการณ์สร้างมวลความหมายขึ้นมา
เกิดพลวัตดังมีชีวิตด้วยตรรกะในตัวเอง ส่งผลทรงพลังต่อการรับรู้ของผู้อ่าน

ข้อความนี้ถูกเขียนใน Uncategorized คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s