กักขยะฉันท์ ๒๔

เราศรัทธาหนังสือที่ทำให้หัวใจได้วิ่งเล่น
เราเกลียดปึกกระดาษที่ทำเหมือนเราคิดไม่เป็น
เราโตพอจะฉีกข้อสรุปนิทานในหน้าสุดท้าย
เรามีสิทธิ์จะสุขกับอารมณ์ขันร้าย
เราคือผลผลิตที่นิยายโลกสวยไม่มีขาย
เรารักวรรณกรรมที่ทำให้เราร้องไห้
เราใช้บทเพลงจดจำเรื่องราวของเธอที่ดูแลฉันในวันที่ไม่สบาย

เรามอง
เราเห็น
เราเป็นมนุษย์

ทำได้เพียงรู้จัก แต่เข้าใจไปยังไม่สุด
เราหยุดความรู้ไว้ที่อะไรคืออะไร
แต่ไม่เคยถามอาจารย์ครับว่าทำไมหรือเพราะอะไร…จึง

นิยมผู้คนที่เขานิยมเหมือนเรา
พอใครคิดต่างเอ็งก็เอาหมัดไปอัดเขา

เขาบอกให้เชื่ออะไร
เราก็ตามกันเชื่อไป

เชื่อว่า  เชื่อว่า…
น้ำตาลก็คือเกลือ  โกงก็ฉลาดดี

สังคมวัดคุณค่าเราจากฉลากปริญญาตรี

ผู้ใหญ่ร้องยี้ชี้หน้าด่าเราเป็นสากกะเบือ   ผู้ใหญ่ร้องยี้ด่าว่าเราดื้อเป็นสากกะเบือ
แต่เขาไม่มีวันรู้ว่าเราโคตรชอบน้ำพริกลงเรือ

แฮ่ !!…เผ็ด
T T

ข้อความนี้ถูกเขียนใน Uncategorized คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

2 ตอบกลับที่ กักขยะฉันท์ ๒๔

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s