ความทรงจำกับการหลงลืม : อันเนื่องจากความไม่รู้จักกัน

วันนี้เห็นภาพๆหนึ่งจากเฟซบุ๊ค
ภาพอาจารย์นักประวัติศาสตร์แชร์รูปตัวเองกำลังขับรถพาสุนัขของเขาไปโรงพยาบาลสัตว์
ปกติชอบอ่านบทความวิชาการและการแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับประวัติศาสตร์อยู่
ทั้งที่รู้ว่าอาจารย์ท่านนี้เก่งไม่แพ้ใครเลยในสาขาที่เขาเชี่ยวชาญ
หนังสือของเขาเล่มหนึ่งพลิกวงการประวัติศาสตร์ไทยเดือนตุลาฯกระแสหลัก
ให้ล้มคว่ำขะมำหงายเลยด้วยซ้ำ  แต่ทำไมนะ  สิ่งที่เขาคิด เขาพูด มันช่างดูเกรี้ยวกราดและอันตราย
ก็เข้าใจว่าประวัติศาสตร์ที่ปราศจากอคติไ่ม่มีอยู่จริงหรอก
บางทีการบรรยายด้วยเสียงเนิบนิ่งอาจเป็นปาฐกถาโกหกตอแหลแห่งชาติก็ได้

แต่เพราะอะไรกัน  ฉันจึงไม่เปิดใจศึกษางานอาจารย์ท่านนี้เลย  อย่างมากก็เคยอ่านผาดๆ ก็เท่านั้น ก่อนจะหันเหความสนใจให้กับสิ่งอื่น
จะด้วยโมหะหรืออวิชชาของฉันก็ว่าไปเถอะ
เขาอาจเป็นเสด็จพ่อ หรือศาสดา สำหรับนักศึกษาและปัญญาชนมากมาย
แต่สำหรับความคิดผิวเผินที่ประเมินจากการไม่รู้จักกันระหว่างฉันกับเขาผู้นี้
ชีวิตของชายแก่คนนี้คงถูกทำร้ายจากอดีตในวัยหนุ่มของตัวเองอย่างเจ็บปวดแสนสาหัสทีเดียว
เขาจึงขับเคลื่อนงานวิชาการที่เขารักอย่างเอาเป็นเอาตายเพื่อพิสูจน์สิ่งที่เขาเชื่อ
จนบางชิ้นงานของเขามีอิทธิพลทางความคิดชนิดพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้เลย

ภาพในเฟซบุ๊คประกอบคำบรรยายสั้นๆ เท่านั้นเอง   ทำเอาฉันอึ้งนิ่งไปหลายวินาที
ขณะที่คอมเมนท์อื่นค่อยๆปรากฏขึ้น ทยอยชมชื่นว่าช่างเป็นเหตุการณ์น่ารักในบ่ายวันเสาร์
ต่างฟีลไปจากอารมณ์วิพากษ์วิจารณ์สังคมอย่างดุเดือดรุนแรงที่เห็นๆอยู่ทุกวัน
ภาพของชายแก่ผมสีฝุ่นธูปกำลังพาสุนัขตัวเองที่เป็นอัลไซเมอร์เพราะความชราไปพบสัตวแพทย์

หนึ่งคนอยู่จมกับความทรงจำ  ขุดคุ้ยความจริงจากประวัติศาสตร์ และสะสมความเคียดคั่งไว้คับแน่น
หนึ่งตัวหลงลืมทุกสิ่ง  จดจำไม่ได้แต่กระทั่งตัวมันเอง
อาศัยอยู่กับเจ้าของผู้ไม่เคยลืมที่มาของแผลเป็นในชีวิต

ไม่รู้ว่าควรสงสารใคร
สุนัขที่ไม่รู้ว่ามันควรรักใครเป็นเจ้าชีวิต กับชายผู้จดจำรายละเอียดของอดีตได้ทุกสิ่ง
ทว่าถูกหลงลืมจากสัตว์ที่เขารัก  กลายเป็นคนแปลกหน้าสำหรับมัน

ไม่สิ จริงๆแล้ว ฉันไม่มีสิทธิ์ไปตัดสิน  กระทั่งสงสารเขาเลย
เพราะโดยเนื้อแท้แล้ว  การสงสารก็คือการตัดสินใครสักคนในรูปแบบหนึ่งเช่นกัน

ตราบใดเรายังไม่รู้จักกันดีพอ
อะไรกันนะที่ทำให้ฉันสะเทือนใจกับภาพที่คนอื่นมองว่าน่ารัก
คงเป็นอคติจากความไม่รู้จักกันก็เป็นได้

ฉันคงทำได้เพียงตั้งชื่อภาพๆนี้ เพื่อระลึกแก่ความทรงจำทางอารมณ์ของตัวเอง
นั่นเป็นสิทธิ์เพียงอย่างเดียวที่พอจะทำได้ในฐานะคนแปลกหน้า
มันไม่ได้ทำร้ายใครใช่ไหม

ความทรงจำกับการหลงลืมสร้างความเจ็บปวดสุขสมแก่เราได้เสมอ
ฉันควรตั้งชื่อภาพนี้ว่าอะไรดีล่ะ
ภาพของ นักประวัติศาสตร์ชรากับสุนัขอัลไซเมอร์ของเขา ….

อืม  ฉันได้ชื่อแล้ว  แต่ป่วยการจะทำเช่นนั้น
เพราะเชื่อเถอะว่าอีกประเดี๋ยวฉันก็จะลืมเลือนภาพนี้แล้วสิ้น,
อย่างรวดเร็ว

ข้อความนี้ถูกเขียนใน Uncategorized คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

1 ตอบกลับที่ ความทรงจำกับการหลงลืม : อันเนื่องจากความไม่รู้จักกัน

  1. ฉัน พูดว่า:

    ทำไม
    ฉันชอบส่วนผสมของสุนัขที่ไม่จำ
    กับมนุษย์ที่ไม่ลืม จังเลย

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s