เราพบกันเพราะหนังสือ

กลับบ้าน แวะเข้ามาร้านหนังสือ ผู้หญิงคนนั้นเอียงคอมาดึงความสนใจออกจากบรรทัดตรงหน้า เหมือนทุกครั้ง ในความบังเอิญ เธอเห็นฉันก่อนเสมอ เข้ามาทักทาย แล้วแยกย้ายกันไป เดือน ปี ผ่านไป ทำหน้าที่ระหว่างบรรทัดของมัน เเต่เรื่องราวมหัศจรรย์คือเราสองคนมักจะพบกันโดยไม่ได้นัดหมายเสมอ เทศกาลที่ทุกคนไปเฮเฮาที่เดียวกัน สถานที่ร้างคนบางแห่งจะดึงดูดเรามาเจอกัน บทสนทนาเบาบาง เราคุยถึงนิยายบางเล่ม นักเขียนบางคน ฉันขอให้เธอเล่าเรื่องตื่นเต้นในฟัง เธอเล่ามาสามเรื่อง แต่ฉันจับใจความได้ว่ามันเป็นเรื่องความทุกข์ในใจ แลกเปลี่ยนกันไม่มากคำนัก ความรู้สึกของฉันถูกถ่ายเทไหลหลั่งออกไปหมดหัวใจ คราวนี้ฉันทำได้ดีกว่าทุกครั้ง นิ่งกว่าเดิม ห่างเหินมากขึ้น แทบไม่มีทีท่าแห่งความตื่นเต้นหรืออาการหน่วงยื้อให้ได้เห็น แต่ฉันว่าถึงยังไงเธอก็คงรู้อยู่ดี เพราะน้ำตาแม้จะหยดอย่างสั้น ไร้สุ้มเสียงเพียงใด ไม่มีใครปฏิเสธว่าอาฟเตอร์เควกของมันจะยังอยู่ต่อไปอีกเนิ่นนาน เธอคงรู้อยู่ดีว่ายังไงฉันก็ยังเป็นฉันคนนี้ เธอบอกลาสั้นง่าย แล้วเดินผ่านหน้าไป ไม่มีคำสวยติดตรึงฝากหูไปจากฉันเหมือนทุกครั้ง ฉันคิดว่าเธอคงแอบให้คะแนนความเข้มแข็งแก่ฉันในใจ แต่ฉันเรียกมันว่าการสอบตกครั้งแล้วครั้งเล่า โจทย์ของฉันยากกว่าทุกคราว ฉันเกือบทำได้แล้วเชียว เกือบลืมไปแล้ว เกือบลืมได้แล้วว่า ทำอย่างไรฉันก็ลืมเธอไม่ได้

 

ปีนี้ ฉันไม่ต้องเขียนบทกวีให้เธอ เหมือนครั้งก่อนๆ ที่เดินสวนทางกัน
จดหมายเหตุระหว่างเรา ฉันหมายถึงบันทึกความทรงจำระหว่างฉันกับตัวเอง
ดังปีหนึ่งที่เธอเข้ามาทักฉันจากข้างหลังในงานสัปดาห์หนังสือฯ

 

วันนี้

ค  ว    า     ม      ฝั       น

ไม่ได้มาตอนหลับ

แต่มาเยือน

ในรูป

น                                       ง

ฝุ่                              อ

ล    ะ               อ

 

ก่อตัวเป็นเรือนร่าง
ของความจริง

ครั้นลมเวลา  โบกพัด
ก็ปลิวฟุ้ง
มลายไป…

 

หรือความบังเอิญหลายปีก่อน
ฉันพบเธออีกครั้งจากจินตนาการของผู้อื่น  หกปีที่แล้ว
ในนิยาย south of the border, west of the sun
ฉันไม่อาจเรียกเธอว่า ชิมาโมโต ได้
เพราะค่อนข้างจะเป็นความคิดเห็นส่วนตัว ที่ไม่เกิดประโยชน์อันใดจะพูดออกไป
ฉันแทนความหมายทั้งหมดด้วยการให้หนังสือเล่มนั้นไป
เธอชื่นชอบมัน เธอบอกฉันแค่นั้น ด้วยคำไม่กี่คำ
ที่ทำให้ฉันใช้คำเพียงไม่กี่คำอีกเช่นกัน
แทนเหตุการณ์สำคัญในอีกหลายๆ ปีต่อมา

 

เธอ
ฉัน
ตัดกันบนเส้นขนาน

 

เรื่องบังเอิญปีนี้ ฉันวัดประมาณด้วยตัวเลขริกเตอร์ไม่ได้หรอก
แต่ฉันค้นพบความรู้สึกเบาบางประการหนึ่งว่า
เธอไม่มีวันจากไปไหนอย่างที่ฉันหวั่นไหวทุกครั้งเมื่อต้องพบและพราก
เธอยังคงสถิตลงอยู่ตรงนั้น อย่างรู้ตนว่าสำคัญ  ในที่ที่เป็นความลับ
และมีความหมายสำหรับหัวใจของฉัน  ที่เดิม
นั่นทำให้ฉันไม่จำเป็นต้องรำลึกถึงการพบกันของเราในปีนี้
ด้วยความสวยงามของบทกวีอีกต่อไป

ข้อความนี้ถูกเขียนใน Uncategorized คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

1 ตอบกลับที่ เราพบกันเพราะหนังสือ

  1. mangomoment พูดว่า:

    รู้สึกเหมือนโดนหนามทุเรียนตำเลย แต่ก็ยังอยากกินอยู่ดี
    ความเจ็บปวดมันสวยงามแบบนี้นี่ไง เราถึงถอนตัวจากมันไม่ได้ซะที

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s