เราจากกันทุกวัน

เราจากกันทุกวัน

 

เราจากกันทุกวัน
เราจากกันเมื่อจบคำพูดสนทนา
เราจากกันทันทีที่กะพริบตา  เราไม่รู้ว่าหลังภาพสุดท้ายนั้นจะเกิดอะไรตามมา
การนอนหลับคือการลับลา ลาจากจากความรู้สึกตัว
และสำหรับความหวาดกลัว เราใช้มันเพื่อการเยียวยา

วันหนึ่งวัน, เราเสี่ยงที่จะรักและเกลียดใครได้พอกัน
ความแปลกหน้าเท่านั้นที่เป็นความรู้สึกสามัญ และมั่นคงดุจแหลมผา
คนแปลกหน้าไม่ต้องรักษาระยะห่าง
มีแต่สัมพันธภาพรูปแบบต่างๆ ที่ต้องรักษาระยะไว้ไม่ให้จืดจาง

เราพบกันที่พรมแดนของฉันและได้แต่ยอมรับว่านั่นคืออาณาจักรของเธอ
ชีวิตที่ตั้งคำถามกับสิ่งที่เป็น มองทะลุผ่านความเป็นจริงที่เห็น
ฉันไม่อยากให้เราเป็นใครแปลกหน้า ชิมรสชาติของน้ำตารู้สึกเพียงว่าเค็มๆ

เธอลืมไปแล้วหรือ
เธอลืมไปแล้วหรือว่าเมเปิ้ลที่ว่างามก็เคยเป็นสีเขียว
พายุย่อมเกิดขึ้น ณ ที่ใดที่หนึ่งเสมอ, สำหรับกาลเวลาน่ะ มันก็แค่แป๊บเดียว
อาจเป็นเพลงผิวปากจากฉัน หรือไม่ก็เป็นผีเสื้อปีกสวยตัวนั้นกระพือพัดพา
พายุเกิดขึ้นที่ใดที่หนึ่งเสมอ, สำหรับเวลาน่ะ มันสั้นแป๊บเดียว

รูปภาพ | ข้อความนี้ถูกเขียนใน Uncategorized คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s